Na de mooie, droge, Victoria Falls en de nog mooiere lion encounter in Zambia, ben ik door gegaan naar Namibië. Hun national park Etosha is zo groot als Nederland, maar Noord-Holland telt meer inwoners dan heel Namibië. Namibië is, zoals ook aangegeven door Tanzanianen, Kenianen en Zambianen, ‘geen echt Afrika meer’. En ik kan dit volledig beamen nadat ik het oosten en een beetje van het noorden heb gezien.
Toen ik in Windhoek aankwam viel me direct op dat er veel blanke mensen zijn, het is eigenlijk gewoon ‘klein Kaapstad’.. Mooi, even een break van het zwaaien, blauwe plekken en de openvallende monden als je langsloopt;). Wat wel direct heel typisch is, is dat mensen op een andere manier bezig zijn met het feit dat er blanke en donkere mensen zijn en samenleven. Niet door iedereen, maar er is geen andere plek op aarde waar ik ben geweest, waar de discriminatie zo voelbaar aanwezig is als hier in dit stukje Afrika.
Ik draai de kraan open, pak een wijntje, leg chocola klaar en dan staat er ineens een Amerikaanse-Trump-stemmende-donkere-vrouw aan mijn deur. Kak, het bad moet wachten. Ze zocht de eigenaresse van het hostel. Ze had net een auto-ongeluk gehad dus had ik wat medelijden (been there..), dus ze ging direct op de praatstoel zitten en ik liet haar even gaan. Jeetje, dit had ik echt niet moeten doen, ze zocht toch iemand anders om mee te praten?! Ze stond constant naar zichzelf te kijken in het raam en praatte eigenlijk vooral tegen zichzelf. Ik hield alleen de deur open, zodat ze kon blijven doen wat ze deed. Natuurlijk heb ik wel iets naar haar staan luisteren en na wat afgedwaald te zijn in mijn eigen gedachten, hoorde ik ineens ‘Nuke them, nuke them all’. What the fuck? Dus ik vroeg heel voorzichtig of ze even terug wou spoelen en opnieuw wou vertellen wie en vooral waarom ze diegene zo graag wou ‘nuken’. En daar ging ze, vol emotie en overtuiging dat de Afrikanen het niet zonder de Amerikanen kunnen. Donkere Afrikanen kunnen niets, willen niets en doen niets. Blanke Afrikanen zijn racistisch en betuttelen de donkere Afrikanen.. Zo kan ik nog even doorgaan, maar ze had twee oplossingen: of laten verhongeren, of een nucleaire bom op het hele continent. Ik ben niet vies van een beetje actie, maar heeft ze het nu echt over een bom gooien? Ik dacht meer aan onderwijs verbeteren, kennis delen, kookles geven, toerisme stimuleren.. Maar jeetje, wie ben ik toch? Uiteindelijk vroeg ze welke oplossing ik zou kiezen voor Afrika. Uhm ik mag dus kiezen tussen laten verhongeren en een nucleaire bom, ze geeft me nog al een flinke keus, niet? Ik kies ervoor om de deur dicht te doen, mijn bad is wel vol nu. Vond ze niet leuk.
Niet alleen Amerikanen doen het.. Ook de Afrikanen zelf. Ik heb een middag op een boerderij gekeken (en heel iets gedaan), ja echt, net na mijn French manicure. Toen ik, door de blanke baas, werd uitgenodigd om na het werk een drankje te doen, stond Johannes naast mij. Johannes is een donkere jongen, mijn leeftijd, die al jaren op de boerderij werkt. Ik vroeg of hij ook mee kwam naar de borrel en direct werd ik door alle blanke collega’s aangekeken alsof mijn haar in de fik stond. Monden vielen open, ogen werden groot, bij sommige kwam er ook wat rook uit de oren. Uhm, ik ben inmiddels gewend dat ik soms wat mensen afschrik met mijn gedrag, maar dit was best heftig. Ik was verstijft en had echt geen woorden voor dat moment en het gevoel dat ik kreeg van die mensen. Johannes keek me lief aan en zei dat hij niet bij de borrel kan zijn omdat hij met zijn vrienden heeft afgesproken. Ik ben blij dat hij iets zei, mijn woorden waren minder mooi.
Toen ik na het skydiven (wauw!), terug in Windhoek kwam, waren alle hostels vol. Bij mijn laatste hoop, Cameleon, vertelde ze me precies hetzelfde. Balen, want nu moest ik ver boven mijn budget in een luxe hotel gaan zitten (dit klinkt helemaal niet zo erg, maar ik moet nog even;)). Twee Duitsers stonden achter me en een van hen zei, na het zien van mijn reactie, dat zij een extra bed in hun kamer hebben en dat ik er best bij kan. Een stapelbed en een kingsize.. Ha ha.. Lady’s first, right? Deze twee jongens waren de afgelopen dagen mijn beste vrienden, mijn oren en ogen. In een paar dagen zie je alle emoties, mooie kanten, minder mooie kanten en alles mag.
Geen rol, geen aanzien, geen Mzungu, geen blanke, geen functie, gewoon jij zoals je bent.
Aangekomen in Tana, overmorgen lig ik op Île Sainte Marie, Madagaskar.. Say what?! Yes, the backpack prinsess is in freaking paradise!