White water rafting in de Neil, gorilla tracking in Bwindi, 30-urige busritten van Kenia naar Uganda, kanotochten in het donker met magisch plankton, met een speedboot naar een tropisch eiland, van hectisch Kenia via 5 andere landen naar heel stil Namibië, vis vangen en bakken op Diani beach, van alleen naar samen naar weer alleen. Matende leeuwen in Ngorogoro, en dan ook nog eens eye to eye met zo’n prachtig beest, zwemmen met dolfijnen op het tropische Zanzibar, paardrijden in bounty Malawi, (droge) Victoria Falls in Modern Zambia, skydiving boven de Namib desert, duiken in het mooiste coral reef van Afrika, een quadtour met knalgroene kameleons in een rainforest op Madagaskar.. Ik ben een verwend nest:)
Ik ben hier nu een paar maanden en de reden dat ik hiernaar toe ben gekomen is omdat ik (een jaar geleden) vond dat ik dit nodig had en optimaal van de vrijheid wou genieten. Ik zat nergens ‘aan vast’, geen relatie, geen echte verplichtingen, geen baan waar ik mezelf nog jaren in kwijt kon. Dus hoppa, gaan! Nu is er enorm veel veranderd in het afgelopen jaar. Vriendschappen zijn hechter geworden, ben dichter bij mezelf gekomen, nieuwe mensen leren kennen, mooie ideeën gekregen en ik heb waanzinnig lieve mensen om me heen.
Dus deze Afrika-trip was ineens veel lastiger dan ik had verwacht. Want los van het feit dat ik het naar m’n zin heb, wil ik helemaal niet gebeld worden door een vriendin die vertelt dat ze verliefd is.. Ik wil dat ze me belt en zegt dat ze onderweg is met een fles wijn en fantastisch nieuws. Ik wil niet een huilende vriendin zien op Skype omdat het leven even kut is, ik wil naast haar in bed liggen, samen huilen en vuur maken. Ik wil mijn neefjes en nichtje niet zien rondrennen op een beeldscherm.. Ik wil met ze spelen en zorgen dat mijn familie weer opnieuw moet beginnen met opvoeden. Ik wil niet dat mijn gezin in alle staten is als ik 24 uur offline ben (al was dat wel super schattig), en ze dan gerust moet stellen met een appje. Ik wil niet zeggen dat ik een klein auto ongeluk heb gehad terwijl ik, met een engeltje, ondersteboven in mijn gordel heb gehangen (zo’n moment dat je als je 27-jarige nog steeds really in need bent of your mommy). En naast het feit dat ik tijdens deze reis ben gaan beseffen hoeveel waarde ik hecht aan de mensen om me heen, heb ik ook veel pech gehad. Misschien Afrikaanse pech, misschien Ingrid pech, misschien just another day in Africa, maar bovenal een reden om thuis te missen. Veiligheid is zoveel waard.
Het laatste jaar heb ik steeds gezegd dat ik niet weet waar ik eindig, waar ik ga wonen en leven. Na deze reis weet ik 1 ding. Als jullie nergens heen gaan, doe ik dat ook niet. Want het is gewoon echt allemaal een stuk minder leuk als ik jullie niet om me heen heb.
Ik ben weer thuis en wat was het genieten. Bedankt dat jullie er waren! Fijne feestdagen allemaal:)
*X