Jeetje wat een zenuwen. Ik was ineens van ‘ik ga op reis en ik ben dapper’ naar ‘what the fuck ga ik doen!?’ gegaan. In 1 moment, alsof ik eindelijk echt besefte wat ik me op de hals had gehaald.
Afscheid nemen viel mee, want ik weet zeker dat ik deze mensen over een tijd weer zie. Super dapper als ik was bij het knuffelen.. janken, janken en janken in het vliegtuig.
Alleen al de reis was een enorm avontuur. In Addis Ababa wou een man instant met me trouwen en liet me niet meer met rust totdat de bewaking kwam helpen; in Nairobi kwam ik de douane niet door aangezien ze geen systeem hebben waarin staat dat ik een visum had; buiten was er verwarring alom dat ik, in mijn eentje, in Afrika was en ook nog eens vrijwillig 2km wou lopen naar mijn terminal (uiteindelijk kwam er een taxichauffeur achter me aan en heeft me een gratis lift gegeven); in Mombasa hebben ze ruzie gemaakt wie mij naar mijn slaapplek mocht brengen en niemand won want ik ben maar weer een stukje gaan lopen;)
Na een aantal kilometers, kwam er weer een taxichauffeur achter me aan en heeft me toch een lift gegeven. Die gast lulde vijf kwartier in een uur (ja echt). Over werk, familie, Afrika, alles. Hij vroeg wat ik kwam doen, waarom (in vredesnaam) alleen, waarom Afrika, waarom nu.. Toen ik aan het vertellen was over mijn project voor Time to help, onderbrak hij me en vertelde hij dat hij een Nederlandse vrouw kent die een aantal scholen heeft in Mombasa. Zij kon mijn hulp wel gebruiken! Ik twijfelde geen seconde en binnen no time had ik Annemarie aan de telefoon. Hup, nieuw projectje. Wat ik ga doen? Geen flauw idee, maar leuk zal het sowieso zijn;) Ik zie haar morgen (vrijdag)!
Eindelijk aangekomen op mijn verblijf….. verblijf? Excuses, ik bedoel Vila. Naast de president welteverstaan 🙂 Heel veel contrasten.. het ene moment lig ik te snorkelen in de Indische oceaan, het andere moment sta ik lolly’s en matrassen uit te delen in een weeshuis, nog een ander moment zit ik aan tafel bij een Turks gezin die me zo vreselijk veel eten geeft dat zelfs de 30 kinderen van het weeshuis het niet op hadden gekregen. Om vervolgens naar ‘huis’ gebracht te worden door je vaste chauffeur die maar net door de bewaking komt van je eigen mansion;) Persoonlijk vind ik het wat heftig, maar ik ben op z’n minst veilig!
Zit ik dit verhaal lekker te typen, hoor ik ineens een idioot schelle schreeuw ‘Iiiiiiingridd!!!’.. Ik spring van mijn bed, ren naar de kamer naast me en zie drie volwassen vrouwen staan. Vrouwen die in de afgelopen week zoveel leed, verdriet en hartverscheurende dingen hebben gezien.. Ik dacht echt dat zij alles aankonden..
Staand op bed, knalrode hoofden, handen in haren, complete chaos en paniek… Een kakkerlak… Hakuna matata, ik kom jullie wel reddden;)