Na de teleurstelling in Ranthambore (geen tijger gezien!) zijn we snel doorgegaan naar blue Bundi om vervolgens onze rust te pakken in ‘Amsterdam van India’: Pushkar. Hippies, relaxed, shops tot laat open.. No way Amsterdam, maar ik snap ergens wel wat ze bedoelen? Kate en ik hadden een plan: lekker uiteten (geen curry). Een wijntje nemen en dan lekker Junglebook kijken in bed. Zo gezegd zo gedaan..
Nu zijn wij uiteraard goed op de hoogte van de ranzigheid en alle nare consequenties die dit met zich meebrengt. Handen wassen, elke keer, overal. Hand sanitizer, inmiddels mijn verslaving. Geen water drinken uit de kraan, zelfs niet spoelen tijdens het tandenpoetsen. Geen drinkbekers gebruiken. Niet de grond aanraken, het liefst eigenlijk niets. En nadat je niets hebt aangeraakt pak je je hand sanitizer of de zeep. Maar die ijsthee in dat luxe restaurant… Kan wel toch? Ik vroeg het nog voor de zekerheid ‘is it filtered water? ‘Yes madam, it is definitely filtered water’.
Na 3 uurtjes begon mijn maag vreselijk pijn te doen. Kramp, steken, alles. Ik kreeg knallende koppijn en binnen no time zat ik met een emmer op het toilet. De echte delhibelly.
Na 2 dagen in bed te hebben gelegen was het tijd om te vertrekken naar Jodhpur; Ankita! Gelukkig had ik al wat antibiotica gehad en ging het goed genoeg om 5 uur lang in de auto te zitten. Eenmaal aangekomen in Jodhpur. Dit is de reden waarom we hier zijn; de bruiloft van Ankita en Samrath! Een echte hindoestaanse bruiloft, wat een eer om hier bij te mogen zijn. 2 dagen lang liefde vieren met dans, kleurrijke jurken, heerlijke curry’s en een prachtig bruidspaar.
Natuurlijk moesten Kate en ik een dans doen samen met de bruid. Door die ontzettend leuke delhibelly, plus een nierbekkenontsteking als cadeautje, kon ik nog niet echt naar buiten en ver reizen. Dus Kate ging die kant op, jurken verzamelen, henna zetten en de dans oefenen. Op de dag van de dansceremonie bedacht ik me dat hoe ziek ik me ook voel, ik ben hier verdorie maar 1 keer. Ik ga zo’n bruiloft maar 1 keer van dichtbij meemaken. Ik moet iets doen. Gelukkig sliepen we een week lang bij de beste vriend van de bruidegom. Hij was net teruggekomen uit Amerika en zijn vrienden (en de bruidegom) wisten nog niet dat hij terug was en aanwezig zou zijn bij de bruiloft. Wat doe je dan.. Precies; samen dansen! Zijn moeder heeft henna gezet, Kate heeft jurken meegenomen en de dans stond als een rietje? Video volgt nog!
Na de dansceremonie was de ‘echte’ bruiloft. De hele dag vol rituelen; bruidspaar (weliswaar apart van elkaar) insmeren met verf, goden uitnodigen op het feest, Samrath maakt zijn entree op een olifant, Kate moest verlegen spelen (kon ze uiteraard niet zo goed). Tradities, rituelen.. Heel mooi, maar ook wel een beetje bizar!
Na zo’n hele dag begin je toch te denken of je iets hebt gemist.. Of de bruiloft dan toch 3 dagen gaat duren. Maar nee, de ceremonie begint om 01:00 s’nachts. Gewoon omdat dat kan, en het na middernacht is. Dus een meneer begint te praten, hij geeft 2.5 uur lang huwelijksadvies en de kleine kring van het bruidspaar moet daar bij zijn. Fijn dat wij dat ook zijn, maar wij hebben 2.5 uur lang naar Hindi zitten luisteren. Ik heb echt geen flauw idee wat hij zei en waarom dit zo lang moest duren. Ik begrijp inmiddels wel waarom er weinig mensen in India scheiden; na dit gedoe durf je het ook gewoon niet meer.
Zo rond 03:30 zit je dan toch te wachten op een kus, die kregen we ook al niet. Ze kreeg daarvoor in de plaats een tweede rode stip op haar hoofd. Ook heel romantisch! 80% van de vrienden en familie geniet de afgelopen uren in joggingbroek en er wordt koffie, thee en snoep uitgedeeld. Moeder van Ankita is uren geleden al in slaap gevallen, maar kan nog wel wat traantjes laten zien voor de camera. Dit kan je ook gerust traditie noemen: de bruid en de moeder van de bruid horen te huilen na afloop. Doe je dit niet, is dit beledigend (ze verlaat uiteraard wel het huis, maar ze vroeg vooraf of we iets zieligs konden vertellen zodat ze ging huilen).
We zijn erbij geweest, we hebben gedanst in jurken en in Sari’s. Het was echt een ‘once in a lifetime’ ding en, ondanks ik niets kan eten en niet veel beter ben, heb ik enorm genoten!