Na de onvergetelijke bruiloft stappen we in de nachttrein naar Kajuraho. Een plek waar Kate verplicht naar toe moest, want ik moest hier perse naartoe. Waarom? De Kamasutratempel!
Kate was dus he-le-maal niet amused om hiernaar toe te gaan, maar eenmaal daar: hilarisch. Ze danste als een klein kind rondom de tempels en steeds als ik iets zag wat leek op 69, 71 of 42 riep ik Kate en kwam ze gillend aan gerend met een big smile die alleen zij heeft. Na 6(!) uur bestuderen van deze tempels was ik er wel klaar mee en wou ik verder gaan om te shoppen. Ik heb nog 2 uur op dat kind moeten wachten want ze was er niet weg te krijgen!
De volgende ochtend stapte we om 05:30 uit bed om een lesje mediteren, en aansluitend yoga, te volgen. Ik kan nog steeds geen van beide; ik val steeds om en als ik eindelijk met mijn ogen dicht zit hoor ik toeters en apen. Dit is dus niets voor mij, maar de ervaring is leuk! Na deze diepgaande lessen waren we klaar voor een full body massage. We waren he-le-maal naakt en kregen vervolgens een soort van middeleeuws stringetje aangeboden om dit aan te trekken. Heel bijzonder. En dan moet je Kate hebben, ‘nope, not wearing that thing’.
Na Kajuharo stapte we in de auto naar Satna om de volgende trein te pakken naar Varanasi (Benares): de meest heilige stad in India en een van de oudste steden ter wereld. Bekend om de heilige Ganga river en de rituelen die hier plaatsvinden. Mensen uit heel India (en zelfs de daarbuiten) laten zich naar deze stad brengen (of komen zelf nog) om gecremeerd te worden. Maar niet alleen de Ganga river en de rituelen zijn bijzonder aan deze stad. Ook het Holi festival (holi Phakwar) wordt hier uitbundig gevierd. Mensen gooien gekleurd water en verfpoeder over elkaar onder het genot van (veel te veel) drankjes en fantastische muziek.
Weer heb ik het hartverscheurende verschil gezien tussen rijk en arm in een ontwikkelingsland. Onze vrienden in Jodhpur zijn van een van de hoogste klasse uit het land en hebben het, ondanks dat het land niet alle voorzieningen heeft, ondenkbaar goed. Onderwijs, reizen, een wereldbeeld, goede zorg, nieuwste IPhones, juwelen, het pronken, de peperdure sari’s, de tonnen aan goud die als cadeautje worden geschonken aan een bruidspaar, Audi’s en BMW’s, schone huizen. En dit tegenover de kant die we allemaal wel kennen; geen water, geen eten, leven op straat of onder een golfplaat, geen onderwijs, niet kunnen lezen en schrijven, alcohol/drugs verslaafden, hygiëne gaan we het niet eens over hebben..
India was indrukwekkend. De ghats in Varanasi; de verbrandingen van overledenen waarbij je voeten en handen ziet verschrompelen, het feit dat hier geen vrouwen bij aanwezig zijn (want zij huilen, tranen raken de ziel van de overledenen en zorgt er voor dat de hij/zij niet naar Nirwana gaan, maar hier blijft); de ceremonie rondom Holi (waarbij ze al het goeds vieren boven het slechte), de 6262728 miljoen goden die ze aanbidden; mensen die in hun paspoort een ‘cast’ (rang) hebben staan waar ze niets aan kunnen veranderen en dus ongeacht wat ze doen en wat ze willen bereiken in het leven, altijd diezelfde rang zullen behouden; de aap tempel waarbij ze dus letterlijk apen aanbidden (de monkey god in ieder geval); de selfies; de soms wat vergaande aanbidding van koeien (ik zag een vrouw het plas opvangen van een koe en dit gooide ze over haar haar en gezicht, met mond open); de apen die van boven de roosters naar beneden plassen (ja, ik stond er natuurlijk onder); bevolking die zich wast in het heilige water van de Gangha (het water wat is vervuild door dode dieren (alle dieren die doodgaan worden, zonder verbranding, in de rivier gegooid)), lichamen van zwangere vrouwen en kinderen onder de 13 (plus heiligen), as van lichamen, uitwerpselen, afval, ga zo maar door)..
En ongeacht de armoede zijn er mensen die je oprecht willen helpen, je zonder kosten ergens naar toe brengen als je verdwaald bent in het doolhof van de stad, mensen die je voeten kussen (Guus!) ook nadat er een koe overheen heeft gescheten, mensen die je willen vertellen waar ze voor staan en oprecht willen weten hoe de wereld er buiten India uit ziet, mensen die dromen hebben, mensen die mens zijn en zich klaarblijkelijk (sommige amper) redden in de wereld waarin zij leven. En elke keer als ik in een vreemd land ben loop ik tegen dezelfde dingen aan, voel ik dezelfde dingen, maar altijd zie ik dat ik zo enorm veel geluk heb dat ik ben geboren waar ik geboren ben. In het ziekenhuis in Amsterdam. Ik had geen keus, ik heb hier niets voor hoeven te doen. Ik ben gewoon een vrouw uit Nederland, zonder titel, zonder klas of rang, dit mag ik allemaal zelf invullen en verdienen. En tuurlijk is het een cliché, want iedereen voelt zich dankbaar na het zien van de leefomstandigheden in armere gebieden, maar ik denk oprecht dat dit de allerbeste, soms wat harde, les is die je kan krijgen. Ik ben zo rijk, niet in geld, maar in ervaring, in alles wat ik om me heen heb en wat, onterecht, vanzelfsprekend is.
Leuk dat jullie me weer hebben gevolgd op deze korte backpack-trip!
X