De mensen zijn vervelend (vooral de mannen), Kenia is verrekte duur en super vies, ik mis jullie enorm, het is fucking warm and my legs are killing me. Ik wil naar huis.
Just kidding:)
Al is bijna alles wel echt waar, ik wil nog niet naar huis. De omgeving wordt met de dag mooier, alles kunnen doen zoals ik het wil is geweldig, het eten is echt echt echt goed en de mensen die ik ontmoet zijn heel warm (niet allemaal, maar de meeste wel). Maar zoals Daisy op Skype zei: je mag ook zeggen als het niet helemaal fantastisch, geweldig en heel grappig is.. En ik heb beloofd om dat te doen. Het is ook niet altijd fantastisch. Soms is het heel lastig om te accepteren dat veel Kenianen blanke mensen zien als een $ en je hierdoor nooit weet of iemand oprecht of puur is. En dat de vrijheid en de veiligheid die ik gewend ben toch wel heel uniek is. Hier kan je niet over straat als de zon onder is. Hier kan je no way iemand zomaar vertrouwen, sterker nog, doe het maar gewoon niet. We worden continu lastiggevallen door mensen die wat willen verkopen of mee willen naar Europa. Kinderen worden hier zelfs op school in elkaar geslagen en als je er iets van zegt krijg je ‘nyamaza’ (houd je bek) naar je hoofd gesmeten. Schreeuw ‘mwizi’ en ze verbranden een mens op straat.
Net had ik het er met Kate over. Veel mensen noemen ons dapper dat we in ons eentje naar Afrika zijn gegaan. Wij noemen ons zelf niet meer dapper, just ‘fucking stupid’. Dit geldt overigens alleen voor Kenia, tenminste, dat hopen we;)
Dus ja, het is niet altijd even makkelijk of fantastisch en soms heb ik echt een pleuris hekel aan de mensen hier en wil ik huilen omdat ik ‘mijn mensen’ mis, maar ach, dan ga ik hoelahoepen met Afrikaanse vrouwen (wat een lol hadden zij), of zeg ik tegen Kate dat het helpt om je hele lichaam in te smeren met pindakaas tegen een sunburn (en braaf doen he).. Of springen we savonds in de zee en zien we plankton (wauw).. Dan ineens voelt alles lichter en kunnen we weer relativeren;)
In Mombasa heb ik veel mensen leren kennen in een korte tijd. Indiërs, Litouwers, Afrikanen, Duitsers, Canadezen, Engelsen.. Nederlanders zijn toch altijd overal? Ja, maar serieus niet hier. Heerlijk even zonder, maar soms is het zo lekker om NL te spreken. Los daarvan, heb ik het enorm naar m’n zin gehad in Mombasa. Fort Jesus (lekker toeristisch), ritjes van het vaste land naar Mombasa Island in de matatu’s, tuc-tuc’s of Bodo Bodo’s,
Haller park bezoeken, scholen en weeshuizen bekijken, lolly’s uitdelen en lesgeven, snachts zwemmen in de Indische oceaan en in slaap vallen in de tuin met het uitzicht over een stukje zee en Fort Jesus. ‘S ochtends wakker worden met fucked up voeten door de rotsen, maar we doen gewoon nog een dansje in de zee!
Natuurlijk moet ik verder, want het is geen vakantie;) Ik heb Kate meegenomen, m’n tas ingepakt en ben in een Matatu gestapt richting het noorden: Kilifi. Klein dorpje, aan de zee, helder blauw, witte stranden, cocktails en rust.
Naast het hostel is een groot meer. Hier zijn we (met een fles wijn uiteraard) op de boot gestapt met zonsondergang. Urenlange gesprekken over politiek, democratie in het westen, corruptie, vrouwen die veel te onafhankelijk en niet te handelen zijn;) en na een paar drankjes (als de mannen weg zijn) komen ze echt los en praten ze over ‘white problems’ (waar de blanke mensen zich druk over maken: dingen die echt niet belangrijk zijn), Msichana mholanzi (Nederlandse blanke vrouw) en hun mening daarover, over de shit waar ze in leven en hoe de jonge generatie vecht tegen de tradities van de oudere generatie.
En na zo’n gesprek lijken onze white problems not real problems at all..
Gisteren aangekomen in Watamu. Wat een vreselijke plek. Ik ben in de afgelopen weken niet zoveel lastiggevallen als 1 dag in Watamu. Ze trekken aan mn tas en mijn arm is inmiddels blauw. Ze volgen ons in groepen om ons maar mee te krijgen naar een restaurant of winkel. Wat een drama. Ik heb mijn hoofddoek weer opgedaan en 3 woorden op mijn hand geschreven in Swahili: Kwenda (go away), niache (leave me alone), Hapana (no). ‘Fuck off’ is vandaag ook een standaard uitspraak geworden, want men lijkt alleen dat te begrijpen. Zegt genoeg denk ik;) Toen wij vandaag het hostel in Watamu wouden verlaten waren we opgesloten. Ze wouden extra geld. Door de angst en de schrik begonnen we te lachen. Die gast was niet voor reden vatbaar en toen er ineens 3 gasten stonden heb ik hem toch maar €2 gegeven (for real).
Vandaag direct weer weg gegaan, op naar Malindi en daarna Diani waar ik aan het strand ga liggen in de hoop dat ik snel geen msichana mholanzi meer lijk.
We reizen morgen weer verder via Nairobi naar Jinger (Uganda)! Ja, die stond inderdaad niet op de lijst, maar ach.. Die apen hier zijn zo klein en irritant, geef mij maar een gorilla om mee te knuffelen.
