Weg uit Kenia, hallo Uganda! Wat een prachtig groen land is dit. Bergen, dorpjes, palmbomen, casaveplanten, koffie- en theeplantages en tussen al die rust en stilte heb je de matatu’s, de Bodo Bodo’s, de kleurrijke markten, de fantastische klederdracht, de schooluniformen en natuurlijk loslopende apen, salamanders, spinnen, reuze mieren, koeien, geiten, schapen en Afrikanen..
Uganda wordt de parel van Afrika genoemd, en ja, ik snap wel waarom. Het is, zeker na het droge en dorre Kenia, een levendige omgeving met waanzinnig veel groen. Ik snap inmiddels ook hoe dat komt: als het regent, dan regent het.
We zijn begonnen, na een busreis van 26 uur, in Kampala. Heerlijke stad en wat een ‘rust’ na het drukke Kenia. Het is nogsteeds een stad, maar he, deze mannen willen niet instant met je trouwen (in de tweede minuut speelt dit wel op hoor) en ze willen je niet de winkel intrekken, maar vragen netjes of je wilt komen kijken. En hoe heerlijk dat ook klinkt, ik merk aan mezelf dat Kenia mij al heeft gevormd. Het heeft, achteraf, zo enorm veel impact gemaakt. In de goede zin, maar helaas ook in de negatieve. Ik ben een stuk assertiever (ja, dat mocht ik nog wel leren), maar toen ik eindelijk op Keniaans niveau was, vertrok ik naar Uganda. Wat doet dat? Deze lieve mensen krijgen een of andere gigantische bitch die niets anders zegt dan ‘Kwenda’, ‘fuck-off’ of simpelweg ‘rot op’. En hoe graag ik ook weer gewoon Ingrid wil zijn, het lijkt nog niet helemaal te lukken;) Heeft ook een voordeel, ik word duidelijk minder lastiggevallen.
Na Kampala zijn we naar Fort Portal gegaan, vooral voor de Grater lakes. Adembenemend. Nadat de pannenkoek van Kate werd gejat door een aap (hi-la-risch), hebben we een wandeling gemaakt, berg op berg af, modderpad op, uitglijden.. en weer de berg op. Dit alles klinkt voor iemand met goede benen al niet fantastisch, kun je nagaan;) Ik ben na 3km gaan zitten en Kate is verder gegaan met onze guide. Eindelijk een moment voor mezelf, hoog op een berg, kijkend over een van de 4 Grater lakes, met alleen mijn muziek, een fles water en mijn eigen gedachten. Een uur genieten!
Toen wij terugkwamen in het hostel bleek de eigenaar mijn telefoon weggegeven te hebben. Ik ben in de afgelopen jaren niet, zichtbaar of hoorbaar, boos geweest.. Jat mijn telefoon, na een paar weken backpacken in Afrika, en je hebt het voor elkaar;) Gelukkig was er een lieve taxi-chauffeur die wist waar mijn telefoon was en heeft hem (na uuuuuren) persoonlijk opgehaald en teruggebracht (en hiervoor heb ik niet eens hoeven te betalen).
We reizen vanuit Fort Portal door naar Murchisson Falls, Jinga en Bwindi: watervallen, national park, white water raften en Gorilla tracking. Met onze eigen Tour-guide zijn we begonnen in Murchisson Falls. We zitten onderuitgezakt in de auto, zeggen geen woord, af en toe een nies van Kate. Puur de laatste weken verwerken en genieten van de veiligheid die we toch al een tijd niet meer zo hebben ervaren. Onze Bosco weet alles, hij regelt alles en weet de weg in Murchisson Falls. Er is nog wat ruimte voor verbetering als we het over zijn rijgedrag gaan hebben, maar misschien is dat wat teveel gevraagd in Afrika. Ondanks dat het absoluut niet mijn idee was om georganiseerd te gaan reizen, ben ik in weken niet zo relaxed geweest. Om 21:00 komen we aan, vier uur later dan gepland. Mij boeit het niet, Kate is gefrustreerd. We komen bij de ingang van het park en natuurlijk.. We zijn te laat, mogen er niet meer in. We zijn al 11 uur onderweg en serieus dit ook nog?! Bosco komt terug en we rijden verder (dus naar binnen) met 10 groene sinaasappels. Ik snap niets van dit continent..
Het national park viel wat tegen. We hebben wat olifanten gezien, paar giraffen, herten, hippo’s.. Veel gereden voor weinig, waar the fuck is the king of the jungle? Na het national park zijn we op de boot gestapt voor een tocht naar de watervallen. De boottocht was echt fantastisch, de watervallen daarentegen… Jammer, maar ach.. Niet getreurd, ik mag mee terug op de boot:) Eenmaal terug aan land was ik Bosco en Kate kwijt, super handig als je in een national park loopt.. In je eentje.. Kom ik dan nu the king of the jungle tegen? Nee, godzijdank:)
En natuurlijk vragen jullie je nu af of ik the king überhaupt heb gezien.. Ik zal het kort houden. We lagen met z’n allen in de berm na een klein ongelukje en daar was ie! Wat een fantastische timing hebben die beesten toch. (In feite heb ik hem niet gezien, ik wist dat ie er was, maar het was donker)