Wauw wauw wauw.. Die leeuwen! Ik ben nog steeds onder de indruk van de lion porn in Ngorongoro. Kort en krachtig, maar ik zou mezelf niet zijn als dit alleen voor de leeuwen een hoogtepuntje was.
Heerlijke safari, met uiteraard weer een klapband en de halve groep had een voedselvergiftiging, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben alle dieren gezien, sommige kotsend en sommige tijdens het verwisselen van een band.. Maar we kunnen weer wat afvinken;)
Voordat ik in Ngorongoro was, had ik een hele spannende trip van Bwindi (Uganda) naar Bukobe (Tanzania).. Volgens het boekje (ik geef de moed niet op) zou het vier uur moeten zijn met de bus, maar we kwamen 7 uur later pas aan in Musaka. Die gast stopte op elke hoek om zijn boodschappen te doen..
Mij was verteld dat de kosten voor een Matatu van Masaka naar Mutukula ongeveer 10.000 shilling moet zijn (dit checken is een standaard activiteit geworden), maar voor minder dan 50.000(!) ging deze Ugandese het niet doen, en dat was dan de special Mzungu price.. Uhu.. Een maand geleden zou ik wegduiken en akkoord gaan, maar ik was moe en chagrijnig en ik ben het zo zat om steeds opgelicht te worden, dus ik keek hem aan met een blik ‘als je nu doorgaat moet ik je echt vermoorden’.. Met pijn, moeite en een hoop Swahilisch gemompel.. Ik mocht blijven zitten.. Dit was oprecht zo’n mister Bean stukje.. Ik was super blij dat ik m’n zin had gekregen en vervolgens zat ik als vee opgevouwen in een auto met 10 andere mensen.. Zien jullie het, de trots en de teleurstelling;)
Eenmaal in Mutukula, de grensovergang. Eerst een formulier invullen wat je in Uganda hebt gedaan. Dan paspoort laten zien, formulier inleveren en alles herhalen wat je net hebt ingevuld. Volgende loket: foto’s en vingerafdrukken maken. Volgende loket: krijg je weer een formulier waarop je moet invullen wat je komt doen in Tanzania (ja, als ik Tanzania straks weer verlaat moet het dus weer opnieuw) en dat weer herhalen. Gedoe, maar na drie keer is dit peanuts.
Voordat ik het immigratiekantoor binnenliep, stond er al een bus met ‘Bukobe’ erop, makkelijker kan niet. Ik keek naar de chauffeur, zei ’10 minutes’ (Afrikaanse tijd he) en hij wacht.. Ik ga dit echt een keer proberen in Nederland. Toen ik het kantoor uitliep rende hij op me af en nam m’n tassen over. Het is wel leuk om te zien dat het personeel altijd mijn tas wil pakken en wanneer ze hem dan hebben kijken ze me vol ongeloof aan ‘so heavy, strong woman’.. En elke keer denk ik weer ‘dat valt wel mee, ik draag hem nooit’.
Na een paar honderd meter stappen er meer mensen in, waaronder ook een jongen van zo’n 18 jaar. Hij ziet me zitten en roept van alles in Swahili, maar dat ene woord is te begrijpen ‘Mzungu!’. Hij lacht onschuldig en komt naast me zitten. Iedereen lacht en kijkt me aan. Tja, ik kan wel gokken wat ie zegt, maar echt zeker ben ik niet. Hij heeft nog een half uur naast me zitten springen.
Aangekomen in het hotel, ik wist dat ik laat was dus sowieso wat meer moest betalen dan mijn budget eigenlijk toelaat, maar he.. 1 nachtje.. Een vrouw pakt mijn tassen en loopt voor me uit.. Ik kom mijn kamer binnen.. Een suite! Really?! Ik vraag aan haar of dit wel klopt en later blijkt dat mijn kamer volgeboekt was, dus ze hebben me de enige vrije kamer gegeven.. Man man wat een pech;) Een beetje van m’n apropo zet ik mijn spullen neer en bedenk ik wat ik ga doen.. Warme douche? Jeetje, dat is lang geleden.. Ik doe spontaan een dansje en maak andere vreemde bewegingen omdat alles in mijn lichaam alleen al reageert op de gedachten aan een warme douche. Of ga ik eerst even eten? Zou het zonder zand en vliegjes zijn? Of ga ik eerst op dit kingsize bed liggen? Dan val ik echt instant in slaap. Of ga ik even op het balkon zitten? Een kind in een snoepwinkel….
Natuurlijk gaan er nog steeds dingen mis of zijn dingen extreem vermoeiend, hoe kan het ook anders.. We hadden een klapband op de snelweg, ik had weer eens ruzie met een man (gek, ik wou niet eens met hem wandelen in het donker!) en mensen willen wel heeeel graag naast een Mzungu zitten in de bus (dus ze gaan om de beurt). En dat klinkt heel grappig, maar bedenk even dat ik dus om het uur weer opnieuw hetzelfde praatje moet houden. Het is een beetje als (onvrijwillig) speed daten, alleen dan zonder speed, want het zijn Afrikanen. Heel af en toe kan ik hier om lachen hoor, maar ik kom hier toch voor m’n rust;)
In de bus richting Dar (zou dit de eerste rit zijn zonder pech of een ongeluk?), geniet ik van de chaos op straat. De mensen die naar de bus rennen om hun tomaten en uien te verkopen, de mannen die klanten zoeken voor de matatu’s (alsof hun leven ervan af hangt, en dat is ook zo), kinderen die staan te roddelen en te wijzen en echt denken dat ik niet door heb dat ‘Mzungu’ al 10x is uitgesproken in dat gesprek;) De liefde is er nog!
De titel? Zoek maar op!